Slak Saar en de paddenstoelen

Het had de hele nacht geregend. Tik, tik, tik, op de bladeren. Drup, drup, drup, van de dakgoot van het schuurtje. ’s Ochtends was alles in de moestuin nat en glimmend.

Lieveheersbeestje Lotje kroop onder een blad vandaan en schudde haar vleugeltjes droog. Toen zag ze iets wat er gisteren nog niet was.

Midden in het gras, naast de houten rand van de moestuin, stonden paddenstoelen. Een hele groep. Sommige waren klein en bruin, met een hoedje als een parapluutje. Eén was groot en wit.

“Waar komen jullie ineens vandaan?” vroeg Lotje.

“Goedemorgen,” zei een rustig stemmetje. Heel langzaam kwam er iemand aangeschoven over het natte gras. Schuif, schuif. Ze had een rond, gestreept huisje op haar rug en twee voelsprieten met oogjes erop. Het was Slak Saar.

“Ik ben gek op regen,” zei Saar. “Dan kan ik lekker op pad. En na de regen komen de paddenstoelen. Die vind ik heel lekker.”

“Maar waar komen ze vandaan?” vroeg Lotje. “Gisteren waren ze er nog niet.”

Worm Wim stak zijn kopje uit de grond. “Wroet, wroet,” zei hij. “Ze waren er wel, maar je kon ze niet zien. Ze zaten onder de grond.”

“Onder de grond?” Lotje keek verbaasd.

“Onder de grond zitten heel veel dunne, witte draadjes,” zei Wim. “Net heel fijne haartjes. Ik kom ze steeds tegen als ik door de grond kruip. Dat is de schimmel. Die leeft van oude blaadjes en stukjes hout.”

“En de paddenstoel dan?” vroeg Lotje.

“Als het herfst is en het lekker vochtig is,” zei Wim, “dan duwt de schimmel een paddenstoel omhoog. Plop. Zomaar in één nacht.”

Saar schoof naar een bruine paddenstoel toe. Schuif, schuif. Ze knabbelde een klein stukje van de rand.

“Mmm,” zei ze. “Wil je ook eens proeven, Lotje?”

“Nee, dank je,” zei Lotje. “Ik eet liever luisjes.”

Lotje kroop onder het hoedje van de grote witte paddenstoel. Daar zag ze allemaal dunne streepjes, als de bladzijden van een boek.

“Wat zijn dat?” vroeg ze.

“Dat zijn de plaatjes,” zei Wim. “Daartussen zit heel fijn stof. Dat zijn sporen. Die waaien weg met de wind, en ergens anders groeit er dan weer een nieuwe schimmel uit.”

Lotje blies zachtjes tegen de plaatjes. Er dwarrelde een wolkje stof naar beneden, zo fijn als bloem.

Toen kwam de tuinder aanlopen met zijn kinderen.

“Kijk eens, paddenstoelen!” riep een van de kinderen. “Mogen we die plukken en opeten?”

“Nee,” zei de tuinder meteen. “Paddenstoelen uit de tuin eten we nooit. Sommige zijn giftig, en je kunt ze heel moeilijk uit elkaar houden. We kijken er alleen naar. En als je ze hebt aangeraakt, was je even je handen.”

De kinderen gingen op hun hurken zitten en keken. “Er zit een slak op!” zei de ander.

Saar keek op met haar voelsprietjes. “Ik mag ze wel eten,” zei ze tegen Lotje. “Slakken kunnen daar tegen. Maar kinderen niet.”

Een paar dagen later was het droog en zonnig. De paddenstoelen werden slap en zakten in elkaar. Na een week waren ze weg.

“Zijn ze nu voor altijd verdwenen?” vroeg Lotje.

“Wroet, wroet,” zei Wim. “Nee hoor. De draadjes zitten nog steeds onder de grond. Volgend jaar in de herfst, na een regenachtige nacht, komen ze weer omhoog.”

Einde.

Tip voor ouders: Leer kinderen dat ze paddenstoelen uit de tuin of het bos nooit mogen eten, ook niet een klein stukje. Laat ze na het aanraken hun handen wassen. Kijken en tekenen mag altijd.